JANNEKE SIEBELINK: EEN VERDWAALDE ZOMERDAG
Auteur Janneke Siebelink over tijd, ouder worden en rouw
Het is zo’n middag waarop het licht net even blijft hangen. Janneke Siebelink zoekt af en toe naar woorden: vandaag zou haar moeder jarig zijn. Het past pijnlijk goed bij het onderwerp van haar nieuwe roman. In Een verdwaalde zomerdag verkent ze hoe je verder leeft als je, in de tijd, naast je moeder komt te staan en ouder wordt dan zij.
Waar het begon
Janneke groeit op in Ede, in een huis waar verhalen de norm zijn: “Ik werd wakker met het geruststellende geluid van de typemachine van mijn vader.” Het duurt echter even voordat schrijven écht van haar wordt. Jarenlang werkt ze in de journalistiek en uitgeverij, later bouwt ze bij bol.com een boekenplatform. Pas wanneer een redacteur haar uitdaagt om een element uit een levensverhaal te fictionaliseren, klikt er iets.
Een verdwaalde zomerdag is geen biografie, maar een raam waardoor ze naar haar eigen thema’s kijkt. “Ik leen iemands leven, en geef er een ander leven voor terug,” zegt ze. Het toont de balans tussen respect en vrijheid die haar verhalen dragen.
De omweg
Haar eerste romanproject strandt op 80 procent. “Achteraf ben ik dankbaar dat dat boek nooit is verschenen.” Ze stort zich zeven jaar op haar werk, volgt later De Meesterproef, vindt een nieuwe redacteur. Wat dit boek anders maakt? Levenservaring. “Precies dat waar het eerst aan ontbrak, een laag van mezelf en het loslaten van de letterlijke waarheid, kon ik er nu in leggen.”
Tegelijkertijd werkt ze als vrijwilliger in een hospice. Het verandert de blik waarmee ze schrijft. In een hospice “voeg je leven toe aan de dagen, niet dagen aan het leven”. Die zin echoot door het boek, dat rouw niet wegpoetst maar ruimte geeft aan wat blijft: nabijheid, zorg, humor zelfs, precies die momenten waarin tijd even stilvalt.
Dragen en loslaten
Een verdwaalde zomerdag is een onderzoek naar familiebanden. “We staan allemaal op elkaars schouders. Je bent niet verantwoordelijk voor de keuzes van je ouders, maar ze vormen je wel.” Aan het einde van het boek wacht geen eenduidig antwoord, maar een richting: leven is iets wat we samen vormgeven.
De uitspraak waarmee ze me ooit laat glimlachen blijft na-ijlen: “Iedereen die het leven overleeft, verdient een medaille.” Een verdwaalde zomerdag laat zien waarom. Geen dag is echt verdwaald; sommige dagen vinden óns juist.
Janneke Siebelink debuteerde in 2022 met Soms sneeuwt het in april. Een verdwaalde zomerdag (Ambo|Anthos, €24,99) is haar nieuwste roman, nu overal verkrijgbaar.
