JOHNNY DE MOL: “IK DEED ER EXPRES EEN SCHEPJE BOVENOP.”
Op een regenachtige herfstdag schuiven we aan bij Johnny in Eddy Bar, een café waar Amsterdamse muziekgeschiedenis aan de muren kleeft. André Hazes was er kind aan huis, net als Johnny’s opa Willy Alberti. En ook Johnny zelf heeft er heel wat avonden doorgebracht. Hij wijst naar een kruk in de hoek, waar zijn opa vroeger graag zat en waar hij later zelf ook regelmatig neerstreek. Een plek vol herinneringen die het perfecte decor vormt voor een openhartig gesprek over zijn jeugd, de liefde voor zijn familie, de turbulente jaren achter hem en alles wat hem vandaag de dag gelukkig maakt.
Hoe ben je opgegroeid?
Hoe was die periode voor je? “Eigenlijk ging het heel goed. Mijn biologische vader kende Søren goed, zij gingen ook goed met elkaar om. Ik ben opgevoed met de Deense mentaliteit, heel streng, maar heel liefdevol. Daar heb ik veel aan gehad, en tot op de dag van vandaag ben ik Søren eeuwig dankbaar.”
Wanneer ben je teruggekomen in Nederland?
“Toen mijn moeder en Søren uit elkaar gingen was ik veertien. Ik ben toen bij mijn biologische vader gaan wonen. Aan de ene kant was het best een rommelige periode, maar aan de andere kant ben ik heel dankbaar voor alle landen waar ik heb mogen wonen en de verschillende talen en culturen waar ik over heb mogen leren.”
Heb je last gehad van die verhuizingen?
“Laat ik vooropstellen dat ik nooit honger heb gekend en altijd een broek aan mijn kont heb gehad, maar zo veel verhuizen is voor een kind natuurlijk niet stabiel. Toch kijk ik er met veel plezier op terug. De stabiele factor was mijn oma Hannie. Zij heeft een grote rol in mijn leven gespeeld, met name op het gebied van onvoorwaardelijke liefde. Ze haalde mij op en bracht me weg, gaf mij eten en stopte mij in bed. Toen mijn opa twaalf jaar geleden overleed, werd bij haar beginnende alzheimer geconstateerd en ben ik bij haar ingetrokken. Toen kon ik voor haar zorgen, zoals zij dat altijd voor mij had gedaan. Ze is met een glimlach op haar gezicht in mijn armen overleden. Die glimlach geeft mij iedere dag nog kracht en liefde.”
Wat voor invloed heeft zij op jou gehad?
“Dat valt bijna niet te beschrijven. Ik kan de periode als iets heel moois zien, omdat zij dat ook deed. Op haar rouwkaart stond ook ‘Omdat zij wist wat liefde was, weten wij het ook.’ Ik heb een soortgelijke band met mijn zus Daniëlle, zij is helaas drie jaar geleden overleden. In de zeven jaar waarin het bij mij wat minder goed ging, de valse beschuldigingen, bedreigingen en de affaire rondom The Voice, is onze band onbreekbaar geworden. Deze twee vrouwen, samen met mijn vrouw Anouk, spelen een grote rol in mijn theatervoorstelling.”
Hebben jullie in die tijd veel kracht uit elkaar kunnen halen?
“Ja. We noemden Daniëlle altijd ‘het licht’. Ze was altijd bezig met licht verspreiden. Haar boek heet ook In het licht van de liefde. Ze was warm, liefdevol en altijd wel een beetje bezorgd om mij. Net als mijn oma, trouwens. Ze waren altijd bang dat ik in zeven sloten tegelijk zou lopen. Toen ik Anouk ontmoette, was ze zo blij en gerustgesteld. ‘Hij is eindelijk thuis, en kan gaan bouwen aan een gezin,’ zei ze toen. En dat was ook zo.”
Hoe belangrijk is familie voor jou?
“Familie betekent alles voor me. Mijn oma is mijn grootste inspiratiebron voor hoe je in het leven kan staan, haar glas was altijd halfvol. Ik probeer daardoor ook altijd van het positieve uit te gaan. Ondanks alle scheidingen in onze familie zijn de contacten altijd warm gebleven. Søren en mijn vader konden goed met elkaar overweg, en ik zie het nu bij Anouk en haar dochter. Al is onze generatie wel net iets beter in communiceren, maar ook dat is een leertraject.”
“Van vroeger, maar ook uit mijn relatie met Anouk. Ik voelde al heel vroeg in onze relatie dat zij een vrouw is waar ik ooit kinderen mee zou willen grootbrengen. We zijn heel open met elkaar thuis. We delen iedere avond de top en flop van de dag, dat kan een kleine overwinning zijn of juist een grote prestatie. Soms zijn het wat minder leuke dingen. Onze jongste zoon Fender is ons spreekwoordelijke regenboogkind, hij is heel flamboyant, houdt van mooie en kleurrijke dingen. Soms wordt hij daarmee gepest, maar hij vertelt daar heel open over. Ik heb dat altijd geambieerd, en door Anouk is dat veel makkelijker geworden.”
Je hebt meegedaan aan Make Up Your Mind en ging even door het leven als Carice van Laminaat. Waarom wilde je hier graag aan meewerken?
“Fender zit hier in Amsterdam op een dansschool. Hij houdt van musicals, en op school wordt dat niet altijd begrepen. Hij weet enorm goed hoe hij daarmee om moet gaan. Hij staat gewoon echt waar hij voor staat. Ik weet niet welke kant hij op gaat, en dat maakt ook niets uit. Ik deed mee aan Make Up Your Mind om hem te laten zien dat je gewoon kan zijn wie je wil zijn. Ook heb ik veel collega’s die dit regelmatig doen, en soms met beveiliging naar huis moeten. We leven in een tijd waar ik me zorgen maak, en eigenlijk breekt het mijn hart.”
Waar komt die strijdlust vandaan?
“Ik heb van jongs af aan meegekregen dat je opkomt voor mensen wiens stem minder hoorbaar is. Iedereen verdient het om gezien en gehoord te worden. Ik heb dat altijd gedaan, voor en achter de camera. Bij de optredens van mijn opa Willy Alberti zaten vroeger altijd mensen met een beperking op de eerste rij, of mensen die hij tegenkwam en die geen kaartjes konden betalen. Mijn moeder treedt nog altijd op in verzorgingshuizen. Muziek is een hele belangrijke en verbindende factor in het leven.”
Hoe ben jij de showbizz ingerold?
“Toen ik bij mijn biologische vader ging wonen, zette hij me na school en in het weekend aan het werk in de studio’s. Schoonvegen, koffie halen, scripts kopiëren, maar mij ging het vooral om goed opletten en luisteren. Het is een magische wereld. Rond mijn zestiende kwam ik in een team van een spelproductie terecht. Vanaf daar heb ik bijna alles gedaan: productie, assistentie, redactie, ik was een echt manusje-van-alles. Uiteindelijk kwam ik bij de opnameleiding van Goede Tijden, Slechte Tijden terecht. Ik was op mijn twintigste een van de jongste opnameleiders ooit. Eigenlijk wilde ik regisseren, maar daar was ik nog te jong voor. Toen vertelden de makers dat er een rol vrijkwam waarvoor ik auditie kon doen. Sylvester Koetsier was het begin van mijn carrière.”
Eigenlijk was Sylvester de kickstart van een leven vóór in plaats van achter de camera, of niet?
“Eigenlijk wel. Al ben ik er wel ingegaan wetende wat het teweeg kan brengen. Ik wist dat zodra ik bij Goede Tijden zou beginnen dat mensen zouden zeggen: lekker makkelijk bij ‘Ome Joop’ in dienst. Maar zij kenden mijn voorgeschiedenis niet. Ook ik ben onderaan begonnen. Ik dacht, ik kan die kritiek wel aan, mijn huid is dik genoeg.”
En, was je huid dik genoeg?
“Ja, tot vijf jaar geleden. Ik zag hoe mijn moeder verdrietig kon worden van roddels en leugens, en zei dan: waarom lees je het? Het is niet waar, sta erboven. Toen ik ging acteren heb ik mijn rol als snelle jongen en kroegtijger erg gecultiveerd. Ik was ook echt een kroegtijger, maar deed er expres een schepje bovenop. Puur als schild tegen de pers. Maar toen kwamen de beschuldigingen. Ineens moest ik verantwoordelijkheid nemen voor zaken waar ik niets aan kon doen, die niet alleen mij raakten, maar ook mijn gezin. Ik werk al twintig jaar met jongeren uit onveilige thuissituaties en ineens werd ik hiervan beticht. Ik kon me naar buiten toe niet verdedigen, maar moest wachten en het juridisch aanvechten. Het enige wat ik kon doen, was een stap terugdoen en mijn mond houden. Uiteindelijk heeft dat zich uitbetaald in een geweldige uitspraak, waarin alle aantijgingen werden ontkracht. De mensen die dit geprobeerd hebben, zijn allemaal veroordeeld, dus ik kon verder met mijn leven.”
Maar dat moet niet makkelijk geweest zijn, lijkt me…
“Nee, zeker niet. Die zeven jaren duurden heel lang. Ik heb een stukje in mijn voorstelling wat perfect omschrijft hoe het voelde, en dat gaat als volgt: Onterecht beschuldigd worden, dat doet iets vreemds met je. Je wordt stiller. Niet omdat je niets te zeggen hebt, maar omdat elk woord verdraaid kan worden. Je leert je eigen schaduw te wantrouwen, en het duurt jaren voordat je kunt zeggen: dat was ik niet, zonder dat je stem trilt. Het eenzame van een valse beschuldiging is dat de waarheid aan jouw kant staat, maar ze heeft geen stem. De beschuldiging wel, en die schreeuwt keihard.”
Hoe heb je dit allemaal verwerkt?
“Daar lag mijn manco. Waar ik het altijd zo goed voor een ander wist, luisterde ik zelf niet naar dat advies. Ik dacht dat ik er goed aan deed om er geen aandacht aan te besteden, ook uit bescherming voor mijn gezin. Want als ik erover zou praten, dan zou het bestaan en zou ik instorten. Ik was net begonnen bij de dagelijkse talkshow HLF8, waar de affaire met The Voice heel erg leefde. Toen vonden de beschuldigingen de weg naar de media. In mijn hoofd was het chaos. Ik had veel angst en paniek en sliep heel slecht. In diezelfde periode overleed mijn zus en ben ik gestopt met werken. Ik kon niet meer, ik moest aan mezelf werken. Gelukkig gaf mijn vrouw mij daar de ruimte voor. Daardoor heb ik echt meters gemaakt, en dat deel ik allemaal in de voorstelling.”
“De show gaat voornamelijk over mentale weerbaarheid. Het is heel interactief, er zit muziek in, maar ook veel humor. Iedereen komt daar om zijn of haar verhaal te delen. Maar als ik dat vraag van een theaterbezoeker, is het wel zo eerlijk dat ik eerst zelf met de billen bloot ga. ‘Goed dat je bestaat’, de titel van het stuk, dient als een eerste compliment dat iemand krijgt op het moment dat diegene iets met ons deelt. Je kan beter met je poot in het gips zitten. Dan bekommert men zich veel meer om je dan wanneer je mentale strubbelingen deelt. En daar zit juist de groei, buiten je comfortzone. In mijn verwerkingsperiode ben ik heel diep gaan graven, daar heeft natuurlijk niemand ooit zin in. Je komt dingen tegen die je liever niet onder ogen wil komen. Maar ik heb het wel gedaan. Dat wil ik ook voor mijn publiek, en ik hoop dat ik de inzichten die ik heb gekregen kan overbrengen aan anderen, en mensen daarmee weer een beetje kan helpen.”
Heb je hierdoor je privéleven en je publieke leven beter leren scheiden?
“Ja, zeker weten. De drang om de wereld beter te maken heb ik altijd gehad. Maar dat ging zo ver dat ik soms hele boswandelingen maakte, mijn nummer weggaf als steun, en toen mijn zus ziek werd heb ik alles uit mijn handen laten vallen en ben ik daar iedere dag geweest. Toen trok mijn vrouw aan de bel. Nu zou ik nog steeds altijd mensen helpen, maar wel eerst zorgen dat mijn eigen huis op orde is.”
Wat betekent Amsterdam voor jou?
“Ik heb twintig jaar in de Jordaan gewoond, en was veel in deze buurt te vinden. We zijn nog steeds veel in Amsterdam voor de dansopleiding van Fender. Vroeger woonde ik tegenover de Westertoren, en mijn opa heeft daar natuurlijk over gezongen. Als ik dan in café Nol kwam, was ik niet De Mol, maar Alberti, en had ik mijn eigen stoel. Ik ben ook heel trots op die kant van de familie. Met mijn zoontje Johnny zit ik iedere week nog bij Ajax. Mijn zwager heeft in de periode dat Daniëlle overleed Ajax gecoacht. Deze stad betekent vooral verbinding voor mij. We sluiten niet uit dat we ooit nog terugkomen.” Nog een favoriete plek in Zuid? “Die koffiezaak op de hoek van de Willemsparkweg, Coffee District. Mijn vrouw wil daar het liefst twee keer per dag langs. Ze heeft laatst zelfs een baristacursus bij een van de eigenaren gedaan. En we zijn veel bij Castell te vinden. Vroeger kwam ik altijd bij de locatie op het Leidseplein, maar tegenwoordig is die in Zuid onze favoriet. En ik voetbal graag met Johnny in het Vondelpark als we Fender hebben weggebracht naar dansles. Eigenlijk is deze buurt een soort dorp in de stad.”
Johnny de Mol van een andere kant leren kennen? In zijn nieuwe theatervoorstelling ‘Goed dat je bestaat’ deelt hij zijn persoonlijke verhaal, met humor, muziek en ruimte voor dat van jou. Tickets zijn verkrijgbaar via www.johnnydemol.nl
