OP DE THEE BIJ: DE GRANNIES VAN AMSTERDAM
ELKE MAAND GAAT TATUM DAGELET OP DE THEE BIJ EEN INTERESSANTE, BEROEMDE OF BERUCHTE BEWONER VAN ZUID.
Op een druilerige zaterdagochtend ga ik op de thee bij de meest flamboyante dames van Zuid, inmiddels beter bekend als De Grannies van Amsterdam. Het eerste seizoen van de televisieserie, waarin vijf scherpzinnige, bijdehante en heerlijk ongeremde 70–plussers hun leven en vriendschap delen, werd een groot succes. Joanita (81) heeft haar vriendinnen Tonneke (69), Mug (80) en Lorraine (75) weten op te trommelen voor het theebezoek bij haar thuis, driehoog in Amsterdam-Zuid. Ze zijn net klaar met de opnames van seizoen twee, vanaf 4 december te zien, eerst op NPO Start en daarna bij Omroep MAX. Tijdens de thee praten we over de plotselinge dood van de vijfde granny Jocelyn, de rouw, hun nieuwe avonturen…en over leuke mannen.
Tekst: Tatum Dagelet
Fotografie: Kimberly Brass Fotografie
Joanita: “Tatum, ik raad je aan het een beetje onder controle te houden. Stel vooral gerichte vragen, want wij gaan eindeloos door…”
Mug (komt binnen): “Hier is Miss Bouillonblok! Als jullie ossenstaart ruiken: dat ben ik!”
Hoe is het idee voor De Grannies van Amsterdam ontstaan?
Joanita: “Het begon aan tafel met vriendinnen. Onze gesprekken gingen van hak op de tak, over mannen, kinderen, eten, heel geestig. Toen dacht ik: hang er een camera boven! Een soort Golden Girls, maar dan reality. Ik benaderde producent Ruud van Egmond, met wie ik vroeger de tv-programma’s van Joop Braakhekke maakte. Vijf jaar geleden draaiden we een pilot, maar toen kreeg een van ons een hersenbloeding en daarna kwam corona. Vier jaar later deden we het opnieuw – maar dan met dit groepje en met Jocelyn erbij. Jocy was die met het rode haar; ze is acht maanden geleden overleden…Het was niet eenvoudig om de pilot verkocht te krijgen, maar het productiebedrijf kreeg het voor elkaar. We hadden nooit gedacht dat het zo’n succes zou worden.”
Tonneke: “Maar wel gehoopt!”
Lorraine: “Sinds de uitzendingen spreken mensen ons aan op straat: ‘Ben jij een Granny?’ Alleen maar positieve reacties.”
Mug: “En jonge mensen zeggen: ‘Ik ben niet meer bang om oud te worden.’”
Tonneke: “We hebben zoveel plezier! We dachten: misschien leuk voor één seizoen. En nu zijn we alweer bijna klaar met het tweede. En ja, we hebben wel druk op de ketel, we worden er niet jonger op.”
Mug: “Ze moeten wel opschieten, ja.”
Granny Jocelyn overleed onlangs, wat heeft dat voor impact gehad?
Tonneke: “She went out with a bang.”
Lorraine: “‘s Middags voelde ze zich niet zo lekker, de volgende ochtend was ze er niet meer…”
Joanita: “Van vijf naar vier. De dynamiek was opeens veranderd…”
Tonneke: “Het klinkt gek, maar het is alsof er een tand uit je gebit is. Ze was altijd op een goede manier aanwezig, een echte initiator, verzon altijd gekke dingen. En ontzettend met haar gelachen. We missen haar heel erg…”
Mug: “Het is nog steeds heel lastig. Als we bij elkaar eten, zetten we nog steeds vijf borden neer.”
Joanita: “Ik kende haar al 43 jaar. Onze dochters zijn beste vriendinnen. We waren familie geworden.”
Hebben jullie overwogen te stoppen met het programma?
Tonneke: “De eerste periode wel.”
Mug: “Ik dacht: wat gaat er in godsnaam gebeuren?”
Tonneke: “Wat wij willen is niet zo belangrijk. We hebben vooral naar haar kinderen geluisterd. Zij zeiden: ‘Als iets door moet gaan, dan is het dit.’ Jocelyn vond dit zó geweldig, ze genoot van het publiek.”
Joanita: “We hebben ook nooit overwogen iemand nieuw erbij te nemen.”
Mug: “Nee, want die zou nooit een eerlijke kans krijgen.”
Benieuwd naar het hele interview met De Grannies van Amsterdam? Lees het in de Zie Oud Zuid van december.
