OP DE THEE BIJ ALINA VIERAS, DIE NOOIT STILZIT
ELKE MAAND GAAT TATUM DAGELET OP DE THEE BIJ EEN INTERESSANTE, BEROEMDE OF BERUCHTE BEWONER VAN ZUID.
Ik woon in zo’n straat in Zuid waar de picknicktafels op de stoep staan en buren op zonnige dagen bij elkaar aanschuiven. Eén van de gezelligste vrouwen uit onze straat is Alina Vieras. Op de stoep voor haar huis maakte ze een soort mini-stadsjungle van planten en bloemen en daar gaf ze een paar jaar geleden haar allereerste vioolopvoering. Alina groeide op in Roemenië en kwam op haar twintigste naar Nederland, waar ze tijdens een avond stappen haar man Jan ontmoette. Inmiddels wonen ze al jaren samen in Zuid, met hun twee zoons en hond Bella. Samen bouwden ze transportbedrijf EuroKoeriers uit van één busje tot een groot bedrijf en alsof dat nog niet genoeg is, runt Alina tegenwoordig studio L’Alina: een locatie in Aalsmeer. Stilzitten? Dat lijkt niet in haar systeem te zitten.
Tekst & Fotografie: Tatum Dagelet
Je bent opgegroeid in Roemenië, hoe was dat?
“Ik ben geboren in Bacau, een industriestad ten noorden van Boekarest. Best een grauwe stad met veel grijze gebouwen. Onder Ceausescu is daar veel gesloopt en veranderd. Mensen leefden ook anders toen. Je vertrouwde niet zomaar iedereen, zelfs familie niet altijd, omdat je nooit wist wie voor de geheime dienst werkte. Mijn broer maakte ooit grapjes over Ceausescu en toen werd mijn moeder op school geroepen. Dat soort dingen gebeurden gewoon. Tot mijn vijftiende leefden we echt onder die dictatuur. We mochten ook niet naar het buitenland. Daarna veranderde ineens alles. Geschiedenisboeken moesten herschreven worden, straatnamen veranderden, alles stond een beetje op z’n kop.“
Wanneer besloot je naar Nederland te komen?
“Op mijn twintigste dacht ik: ik wil vrijheid zien. Ik werkte al vanaf jonge leeftijd, had geld gespaard en ging met vrienden naar Nederland op vakantie. Hier voelde alles meteen vrij. Alleen al warm water uit de kraan vond ik bijzonder. Water überhaupt, want in de tijd van Ceausescu had je soms gewoon geen water. En een wasmachine waar je op een knop drukt en klaar, dat soort dingen vond ik echt ongelooflijk.“
En toen ontmoette je Jan?
“Ja, in de Escape. Ik wist meteen: met deze man ga ik trouwen. Ik was eigenlijk alleen op vakantie in Nederland, maar besloot te blijven. Eerst zou ik tijdelijk bij Jan wonen in Bos en Lommer totdat ik zelf iets had gevonden, maar uiteindelijk ben ik nooit meer weggegaan. Inmiddels zijn we 32 jaar samen. Jan had al een zoon, Remy, in 2002 verhuisden we met z’n drietjes naar Zuid. Remy is al uit huis, intussen wonen we hier met onze twee zoons Luciano en Alec en hond Bella.“
Wat viel je het meeste op aan Nederlanders?
“Dat mensen veel nuchterder zijn. In Roemenië is het toch echt meer een machocultuur, met veel temperament en korte lontjes. Ik ben blij dat ik met een Nederlander ben getrouwd, anders hadden we elke dag ruzie gehad, haha!“
En Nederlands leren, hoe ging dat?
“Mijn eerste boeken waren Nederlandse kookboeken, zo leerde ik de taal een beetje. En de vrienden van Jan zeiden meteen: vanaf nu praten we alleen nog Nederlands met je. Binnen drie maanden sprak ik de taal eigenlijk al.“
Hoe voelde het toen je eenmaal hier in Zuid woonde?
“Nou, ik kwam meteen tien kilo aan, want ik had ijssalon Pisa ontdekt. Zó lekker. Maar ik loop er niet meer langs hoor, te veel zoetigheid! Eigenlijk heb ik overal waar ik woonde altijd goed contact met de buren gehad. Alleen in het begin is het natuurlijk spannend, want je kent niemand. Maar het is wel echt een gezellige straat hier.“
Ooit spijt gehad dat je uit Roemenië bent weggegaan?
“Nee, dit was de beste keuze die ik kon maken. Ik mis mijn familie en de natuur soms, maar hier voel ik me echt vrij. En elke zomervakantie gaan we drie weken naar Roemenië, lekker luieren.”
Hoe heb je hier je leven opgebouwd?
“Ik begon met werken in een Turks naaiatelier en daarna was ik heel lang facilitair medewerker bij de RIAGG. Ondertussen begon Jan met een koeriersbedrijf. We verkochten onze privéauto en kochten een Caddy. Daarmee begon EuroKoeriers. Ik ben steeds meer de administratie, planning en organisatie gaan doen. In het begin maakten we misschien twee of drie facturen per maand. Nu hebben we zes auto’s, chauffeurs, en werken we voor grote producties, merken zoals Rituals, winkels in de P.C. Hooftstraat en PR bureaus. Ons kantoor zit in Aalsmeer en inmiddels hebben we ook het pand ernaast gekocht. Dat verhuur ik nu onder de naam Studio L’Alina voor shoots, vergaderingen, sample sales, verjaardagen en events.“
Heb je het dan niet ontzettend druk?
“Ja, maar ik vind het juist leuk om dingen te regelen en mensen te helpen. Dat deed ik vroeger ook al in mijn facilitair werk. En omdat ik zoveel op sets en producties kom, weet ik inmiddels precies wat mensen nodig hebben. Daarom wilde ik ook nog iets extra’s kunnen bieden aan klanten. De studio heeft twee ruime verdiepingen, een keuken, grote tafels, alles wat je nodig hebt voor shoots en producties. Je kunt er ook vergaderen, een verjaardag geven of een event organiseren. Dus mochten mensen interesse hebben om het te huren: kom gerust langs voor een kop koffie.“
Als getrouwd stel ook samenwerken, is dat handig?
“Nee, haha! We praten echt altijd over werk. Ook thuis gaat het er bijna de hele tijd over. Dan zitten we aan tafel en zeggen de kinderen: kunnen jullie alsjeblieft even stoppen met over werk praten?“
Voel je nog steeds die vrijheid waar je vroeger naar op zoek was?
“Ja, absoluut. Ik heb een druk leven, maar daar kies ik zelf voor. Dat is het verschil. Ik kan gewoon niet stilzitten. Zelfs Netflix kijk ik in de sportschool terwijl ik cardio doe.“
Heb je nog wel vrije tijd?
“Vrije tijd is voor mij koken, stofzuigen, wassen en de was ophangen. En wandelen met de hond in het bos. Maar ik speel ook al vier jaar viool en ik oefen bijna elke dag. ’s Ochtends ga ik eerst naar de sportschool en daarna oefen ik viool op kantoor voordat iedereen binnenkomt. Verder wil ik het liefst ook weer danslessen volgen en gaan schilderen. Ik heb nog een hele lijst met dingen die ik wil doen.”
Ondertussen heb je ook nog een mooi tuintje gemaakt op de stoep…
“Ja. Het begon met een tafel om aan te zitten en een paar bamboeplanten. Daarna ben ik een beetje losgegaan.“
Kunnen we deze zomer weer een vioolconcert op de stoep verwachten? Ik weet nog goed dat je jaren geleden op de stoep je eerste stuk speelde voor de buren.
“Ja, dat zou ik wel weer kunnen doen. Ik speel nu wel beter dan toen hoor.“
Wat zijn jouw favoriete plekken in Zuid?
“Le Fournil voor brood. Dat smaakt een beetje zoals het brood van mijn oma vroeger. En bij het Latijns- Amerikaanse restaurant Yokomo wil ik echt álles van de kaart bestellen. Bij de Argentijn Mi Sueño zijn de steaks altijd goed. En als er iemand jarig is, haal ik wat lekkers bij Patisserie Tout.“
Zuid ooit uit?
“Nee! Dit is echt de leukste straat van Amsterdam. Met die brede stoep en gezellige buren voelt het hier als een dorp. Mensen doen echt moeite om het gezellig en mooi te maken met bloemen, planten en bankjes. We hebben zulke leuke buren hier. Als het mooi weer is, zit iedereen buiten. Ik wil hier echt nooit meer weg. Tenzij ik ooit de jackpot win en ergens een huis met een enorme tuin kan kopen. Dan ga ik tomatenplanten kweken.“
